توسط : به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، روزنامه جوان در یادداشتی به واکنش برخی از تندروها در داخل کشور نسبت به مذاکرات ایران و آمریکا پرداخته است. در بخشی از این مقاله آمده است: «گروهی هیچگونه بحث و مذاکرهای را نمیپذیرند و نمیتوانند بپذیرند که مذاکره نیز میتواند مانند جنگ و ادامهی آن باشد. آنها مداوم القا میکنند که در زمان پایان تیرهای پدافند دشمن، آتشبس کردیم و در زمان پایان نفت ذخیرهی جهان، تفاهم! و بر سینهی دشمن نشسته بودیم و زمان بریدن سر شمر بود و نباید از جنگ دست میکشیدیم. غیر از خودشان، همه را ناآشنا با کینه و عداوت اسرائیل و آمریکا و نقشههای پیچیدهی آنان میدانند و گمان میکنند اسرار سیاست و رموز عالم را فقط خودشان درک میکنند و دیگران در خواب غفلت ماندهاند! این افراد حالا احتمالاً به میدان میآیند تا در مردم ناامیدی و تردید ایجاد کنند.
سیاست را باید با زندگی واقعی و جریان حقیقی و ملموس یک ملت تعریف کرد. نمیتوان به نام برخی چیزها که از آمریکا دیدهایم و اطمینان داریم که آن دشمنیها ما را رها نمیکند، بهطور کامل علیه هر حرکتی که در مسیر مذاکره انجام میشود، قد علم کنیم. کسانی که تجربهی مذاکرات برجام را به هر تجربهی پسینی تعمیم میدهند، این آشکارا مغالطهای است که ضعف استدلال دارد. مذاکره همیشه به معنای سازش یا از دستدادن ضمانتها یا فریبخوردن از طرف قلدر و عهدشکن نیست. حکومتها میتوانند همزمان بجنگند و مذاکره کنند. ما نیز همینحال ابعاد جنگمان آشکارتر از مذاکره است! بسیاری از کسانی که انتقاد میکنند، جنگ کنونی را با تمامی ابعادش نمیشناسند. تجربهی مشخصی نیز از آشنایی با فنون و رموز و راهبردهای جنگی ندارند. اغلب دچار مقایسه اشتباه این جنگ با دفاع هشتساله میشوند. هرچند آن جنگ هم بدون مذاکره پایان نیافت.
در سیاست نیز تنها چیزی که به خوبی رعایت میشود، این است که نفسشان از جای گرم بلند میشود و کاش فقط همین بود، ولی سیاست، قلمرو نیروها، تفسیرها و کنشها است. آمریکا و ترامپ مادر پلیدیها هستند. ترامپ اگر در این جنگ و در این توافق چیزی برای افتخار داشت، شرط اصلیاش حضور شخصی در مراسم امضا بود. او جنگ را باخته و توافق را هم به دلیل اینکه ادامهی همان جنگ است، خواهد باخت. اما هر توافقی، یک پیروزی مطلق نیست. پیروزی مطلق حتی در جنگها نیز به دست نمیآید. این وضعیت جنگ است، صورت توافق چهبسا از این هم بسیار خشنتر است و نسبتی با پیروزی مطلق ندارد. بنابراین نه به مذاکرات افتخار کنید و نه به آن تهاجم. به رهبری که مسلط بر امور است و به مذاکرهکنندگان باید اعتماد کرد و امید بست. این حداقل انتظاری است که از همگان میرود تا مانع هرجومرج سیاسی شوند. بدانیم که مذاکره ابزار دفع دشمنی نیست، بلکه ابزار مدیریت دشمن است. حتی اگر احتمال موفقیت مذاکره کم باشد، ممکن است هزینهی امتحاننکردن آن از هزینهی امتحانکردنش بیشتر باشد.
سپهر سیاست متافیزیک نیست که حقایق، وقایع را دستنخورده باقی بگذارند. در سیاست، بیان یک حقیقت یا ادعای حقیقت میتواند خود واقعیت را تغییر دهد. به نام مخالفت با هرگونه مذاکرات و توافق یا برعکس به نام ناچاری ایران برای تندادن به توافق، فقط به دشمن سواری دادهایم و بس!»
